Vandaag vrijdag, 4 juni, de laatste dag van ons verblijf aan zee. En deze dag begon alvast feestelijk want we hadden een “feestvarkentje” in ons midden…Rhune werd 12 jaar vandaag. Naast een vierdaags verblijf aan zee (all-in), kreeg zij ook nog een mooi souvenir van ons bezoek aan Plopsaland en zongen we natuurlijk uit volle borst het verjaardaglied. Na het ontbijt en het klaarmaken van het lunchpakket droegen we de bagage naar de bus. Met de bus maakten we een rondrit in de Westhoek. Deze dag stond immers in het teken van de herdenking van WO I. Onze Kapelse gids, Kris De Goeyse, stond ons reeds op te wachten en zou ons de hele dag langs een aantal musea, monumenten en kerkhoven leiden die de herinnering aan die vreselijke tijd levendig houden. De eerste halte was Passendaele waar we het “Memorial Museum Passchendaele 1917” bezochten. Een eigentijds museum met een interactieve opstelling waarbij onze gastheer “Maurice” ons door het museum gidste zodat we een goed beeld kregen van het leven aan het front in de Westhoek tijdens de eerste wereldoorlog. Onze zesdeklassers waren wel onder de indruk van het leven van de soldaten in de loopgraven. Daarna reden we naar Tyne Cot Cemetery, de grootste Commenwealth begraafplaats op het vasteland waar 12 000  soldaten begraven liggen en nog eens de namen van 35 000 vermiste soldaten op de muren van het Tyne Cot Memorial staan gebeiteld. Als eerbetoon aan de gesneuvelden lazen enkele kinderen een gedicht voor en legden we twee kruisjes op de herdenkingstafel. Daarna ging de rit naar de Menenpoort in Ieper. Op de wanden van de poort staan de namen van 55 000 soldaten die voor 15 augustus 1917 als vermist werden opgegeven. We beluisterden de Last Post (die iedere dag om 20u stipt door vrijwilligers onder de poort ten gehore wordt gebracht) en ook hier werd een gedicht gelezen en lieten we als blijvend aandenken een kruisje achter. Onze laatste halte was Vladslo, een Duits soldatenkerkhof waar bijna 26 000 gesneuvelde Duitse soldaten begraven liggen. Bij het treurende ouderpaar (een kunstwerk van Käthe Kollwitz) lazen we ook een gedicht voor en legden we ons laatste kruisje neer. Het was ondertussen half vijf, tijd om afscheid te nemen van onze fantastische gids en weer huiswaarts te keren. We zullen deze dag allicht nooit meer vergeten, net als onze zeeklas. We kunnen immers terugblikken op een zeer geslaagde vierdaagse vol leuke en gevarieerde activiteiten en dit alles bij schitterend weer. Het doet deugd om, niet alleen het schooljaar, maar ook onze schoolcarrière in De Pepel op die manier te kunnen afsluiten. We willen dan ook iedereen bedanken die het mogelijk maakte om dit avontuur te mogen beleven…wij zullen dit nooit meer vergeten!